Na zorganizowanym w 1932 synodzie w Zamościu Władysław Faron został ogłoszony arcybiskupem metropolitą z siedzibą tytularną w Efezie. W 1933 założona przez niego wspólnota określana jako Kościół Katolicki Apostolski Polsko-Narodowy alias Polski Kościół Starokatolicki, aby pozornie podtrzymać związki z Unią Utrechcką i otrzymać formalne uznanie Rzeczypospolitej Polskiej, zawarła unię kościelną z parafią Diecezji Starokatolickiej Niemiec w Katowicach. Nie udało się jednak tego połączenia prawnie zalegalizować w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Problematyczny w stosunkach z państwem polskim był bowiem nieuregulowany statut tej jednostki kościelnej. W okresie międzywojennym zwierzchnik Polskiego Kościoła Starokatolickiego rezydował początkowo przy kościele katedralnym w Zamościu, a następnie przy kurii arcybiskupiej pod adresem ul. Marszałkowska 68 w Warszawie.