thumb|Pomnik Konstantyna I Wielkiego w Yorku Konstantyn I Wielki (; ur. 27 lutego ok. 272 w Naissus, zm. 22 maja 337) – cesarz rzymski od 306 do 337 roku, święty Cerkwi prawosławnej.
W drodze do jedynowładztwa w cesarstwie pokonał w wojnach domowych Maksencjusza i Licyniusza. Z sukcesami walczył przeciwko plemionom barbarzyńskim: Frankom, Alamanom, Wizygotom i Sarmatom. Przekształcił dawną grecką kolonię Byzantion w nową siedzibę cesarza – Konstantynopol, który przez ponad tysiąc lat pozostał stolicą cesarstwa wschodniorzymskiego. Przeprowadził liczne reformy, które ukształtowały nowe formy ustroju społecznego, ekonomicznego i politycznego w państwie, za jego rządów cesarstwo przeżywało krótkotrwały okres świetności.
Był pierwszym cesarzem, który przeszedł na chrześcijaństwo. Miało to miejsce na kilka dni przed jego śmiercią w 337 roku. Wiele lat wcześniej zakończył prześladowania chrześcijan wszczęte przez Dioklecjana i Galeriusza, a w 313 roku wydał edykt mediolański, proklamując swobodę wyznawania tej religii.
Źródła Informacje o życiu Konstantyna pochodzą między innymi z dzieł: „Historia kościelna” czy „Żywot Konstantyna” Euzebiusza z Cezarei.