Początkowo Konstantyn zezwolił mu osiąść w Tesalonice, jednak potem kazał go zamordować, oskarżając o kontakty z barbarzyńcami. Od tego momentu Konstantyn rządził samodzielnie.
Polityka wewnętrzna i zagraniczna Od połowy drugiej dekady IV wieku zaczął walczył z plemionami sarmackimi i wizygockimi. W 334 roku szach perski Szapur II najechał Armenię, pokonując Chosroesa II, wobec czego cesarz mianował nowym królem swojego krewnego Hannibaliana. Nowy władca odbił zajęte tereny po dwóch latach, co miało przyczynić się do wznowienia wojny między cesarstwem a Persją, jednak nie doszło do tego ze względu na podjęcie pertraktacji i śmierć cesarza w 337 roku.
Aby bronić się przed najazdami, zreformował armię i umocnił tereny pograniczne. Aby zwiększyć liczebność wojsk, zezwolił na rekrutację wśród barbarzyńców, a na terenach zniszczonych przez wojny i wyludnionych osiedlał całe plemiona. W 324 roku, po pokonaniu Licyniusza, przemianował miasto Bizancjum na Konstantynopol, czterokrotnie powiększył jego obszar i przeznaczył pokaźne środki na rozbudowę. Ceremonia inauguracyjna odbyła się w 330 roku (tradycyjnie 11 maja).