Powstanie zbiornika wiązało się z problemami gospodarki wodnej rozwijającego się okręgu przemysłowego. Intensywny rozwój górnictwa, hutnictwa i miast Górnego Śląska prowadził do wzrostu zapotrzebowania na wodę, a jednocześnie do przekształcenia stosunków wodnych i pogorszenia jakości części lokalnych zasobów.
Dolina Brynicy była już wcześniej wykorzystywana jako naturalna granica i obszar regulacji wodnej. Przed I wojną światową przebiegał w jej rejonie fragment granicy pomiędzy Cesarstwem Niemieckim i Imperium Rosyjskim. Po utworzeniu województwa śląskiego dolina znalazła się w obrębie polskich planów ochrony przemysłowej części Górnego Śląska.
Funkcja militarna Budowę zbiornika rozpoczęto w 1935 roku, a prace zakończono na przełomie 1938 i 1939 roku. Projektantem i głównym kierownikiem budowy był inżynier Jan Stonawski.
Zbiornik był związany z systemem obronnym Obszaru Warownego „Śląsk”. W przypadku zagrożenia przewidywano wykorzystanie spiętrzonej wody do zalania części doliny Brynicy. Potencjalny obszar zalewowy miał liczyć około 600 ha i stanowić przeszkodę utrudniającą ruch wojsk oraz sprzętu pancernego.