W pobliżu zbiornika budowano również schrony bojowe, zapory przeciwpancerne, stanowiska ogniowe i inne elementy infrastruktury fortyfikacyjnej. Do dziś zachowały się obiekty wchodzące w skład fortyfikacji rejonu Kozłowej Góry i Świerklańca.
Zbiornik nie został wykorzystany militarnie w sposób przewidziany przez projektantów podczas kampanii wrześniowej 1939 roku.
Projekt i realizacja Prace obejmowały wykonanie zapory czołowej, wałów bocznych, urządzeń upustowych, regulację koryta Brynicy oraz przygotowanie czaszy zbiornika. Ze względu na płaski charakter doliny utworzony akwen jest rozległy, ale stosunkowo płytki.
Budowa wymagała wykupu gruntów, przebudowy stosunków wodnych oraz usunięcia części drzew i roślinności z obszaru przyszłego zalewu. W niektórych partiach dna pozostały pnie i karpy drzew, które przez dziesięciolecia wpływały na warunki siedliskowe i użytkowanie rybackie.
Adaptacja do funkcji wodociągowej Po II wojnie światowej Górny Śląsk odczuwał niedobory wody wynikające z rozwoju przemysłu, wzrostu liczby ludności oraz zanieczyszczenia lokalnych cieków.