duży turniej w Monte Carlo, w półfinale pokonując duńskiego finalistę Wimbledonu Kurta Nielsena – ze stanu 2:6, 2:6, 1:5 – a w decydującym meczu reprezentującego Egipt Czecha Jaroslava Drobnego. Z Drobnym rozegrał w tym okresie szereg pojedynków, zazwyczaj jednak schodząc z kortu pokonany. W 1954 wygrał turnieje w Stambule i Paryżu, w 1955 w finale międzynarodowych mistrzostw Niemiec uległ w pięciu setach Amerykaninowi Arthurowi Larsenowi 6:3, 3:6, 5:7, 8:6, 3:6. Był klasyfikowany w czołowej piątce rankingu tenisistów europejskich. Skuteczny zazwyczaj w pierwszej części sezonu, zyskał przydomek „postrachu wiosny”. Nie odniósł natomiast większych sukcesów w turniejach wielkoszlemowych – był m.in. w IV rundzie mistrzostw Francji w 1953, przegrał z późniejszym triumfatorem Kenem Rosewallem.

Wiosną 1954 pełnił funkcję trenera reprezentacji Belgii w Pucharze Davisa. W atmosferze odwilży politycznej w 1956 zdecydował się powrócić do Polski. Jego rehabilitacja umożliwiła ponowny występ Polski w Pucharze Davisa i już w pierwszym meczu Skonecki poprowadził zespół do zwycięstwa, pokonując m.in. słynnego austriackiego woleistę Hubera. Miał już jednak w tej chwili 36 lat i chociaż nadal zdobywał cenne punkty w zespole narodowym, nie udało mu się odzyskać tytułu mistrza Polski.