Refleksje I i II. Epizod I. Co powoduje, że zdziwienie Hamleta, patrzącego jak aktor łzy wylewa i pytającego: Co jemu do Hekuby? ma taką wartość. Dopiero słysząc rozmaite natury ciszy można zrozumieć głębokość i dramatyzm wyrazów bezmyślnych, bez koloru - białych. Bo jak cisze są różne, tak i wyrazy bezmyślne, białe, są rozmaite. W 1836, gdy Dziady były młodziutkiemu Norwidowi jedyną miarą uczuć, tak że czytał je każdemu, szedł aleją wychodzącą z ubogiej zagrody jego rodziców. Dzień był najzwyklejszy, około południa, gdy usłyszał dziewczynę pracującą w ogródku warzywnym i śpiewającą: a odjechać od niej nudno / a przyjechać do niej trudno!… Przystanął myśląc, że od zbytniego rozczytania się w dramacie Mickiewicza słyszy chłopkę śpiewającą jego wiersze. Ale ona zaśpiewała ponownie tą ludową piosenkę, którą Mickiewicz tylko włączył do swego utworu.