Epizod II. W Albano za Rzymem nad jeziorem są niebieskiej uroczystości cisze. Pewnego dnia Norwid wybrał się stamtąd na ośle do Grotta Ferrata górską ścieżką. Wracając wieczorem spotkał włoskiego wieśniaka, jak on, na ośle. Ponieważ dzwoniono na Anioł Pański wspólnie go odmówili, a potem wdali się w rozmowę. Naraz drogę zagrodził im potężny głaz leżący w poprzek ścieżki. Rano go tam nie było. Przeprowadzili przez niego osły. A wieśniak rzekł: Ten kamieni rodzaj nie upada, kiedy chrześcijanie są na drodze… ale… kiedy nikogo nie ma, to one się tu staczają. mały|Duch Banka. T. Chassériau. 1854-55. Epizod III. Do jakiego stopnia współczesny dramat jest martwy, ukazuje innej natury cisza. W południe owego dnia zginął, zasztyletowany na schodach do parlamentu, minister Rossi. Wieczorem w teatrze, gdzie Rossi miał własną lożę, odbyła się premiera opery Makbet. Publiczność czekająca w kawiarni na sztukę nie sięgała po dzienniki. Część wchodziła i wychodziła. Wreszcie w miarę rozwoju opery sformowała się pewna część widowni korzystająca z teatru nawykowo. Im bardziej jednak opera zmieniała się w tragedię, tym bardziej zaczynała się uwidaczniać pusta loża ministra Rossiego, ciemna, purpurowa, jak wielka rana, uprzedzająca chwilę, gdy cień zasztyletowanego Banka ma zasiąść przy uczcie na pustym krześle.