Tak że widz, znalazłszy się między krwawiącym duchem Banka a pustą lożą ministra, nie wiedział czy jeszcze ogląda przedstawienie, czy też w całym teatrze są tylko aktorzy grający Szekspira.
Epizod IV i V. Te akordy cisz są straszne z powodu samej tylko głębokości sądnych kombinacji, które w sobie zawierają. Błogosławiony pisarz, który zna bezbarwne słowa prawdziwej patetyczności, tym piękniejsze im bardziej nijakie. Byłoby dobrze gdyby sztuka polska zainicjowała tą nową estetykę w Europie, nie tworząc systemu lecz używając przypowieści. Autor wspomina jak po przybyciu z Rzymu do Paryża spotkał znakomitego starca, jednego z najwybitniejszych obywateli Europy, który go szczegółowo wypytywał o postępy prac wykopaliskowych na Forum Romanum. A zapytany, kiedy tam był ostatnio, odparł: To było w przeszłym stuleciu. Inne słowa uświadomiły Norwidowi jak łatwo ulec czczym formułkom, nie mającym w sobie patetycznej dramatyczności. Odwiedził go kiedyś w Londynie mąż zacnej postaci, który nie wiedział jak go przywitać: obywatelu, rodaku czy panie. Kiedy mu Norwid zaczął tłumaczyć, że można powiedzieć panie, a poprzez gesty powiedzieć bracie, i odwrotnie, wtedy przybyły uznał, że najlepiej będzie zwracać się do gospodarza: rodaku, a on zrozumiał: robaku.