Dla tych występów niejednokrotnie zaniedbywała szkołę, a brat i ojciec byli zmuszeni jej szukać. Raz została za to surowo ukarana przez nauczycielkę na oczach całej klasy, co miało z kolei istotny wpływ na jej nieśmiałość. „Upokorzenie związane z tą publiczną chłostą zraniło ją bardziej niż cokolwiek innego. Od tamtego dnia coraz bardziej zamykała się w sobie. To był koniec jej dzieciństwa” – wspominała przyjaciółka Kaj Gynt.
W okresie wojennym występowała też w programach organizowanych przez Armię Zbawienia (TSA) i śpiewała w chórze kościoła Zofii; jej wyróżniająca się działalność zwróciła uwagę urzędnika lokalnego oddziału, dzięki któremu sprzedawała na ulicach Sztokholmu egzemplarze „Stridsropet”. W 1918, mając 13 lat, utworzyła własną grupę teatralną The Attic Theater, stanowioną przez towarzyszy jej zabaw, a jako rekwizyty służyły im stare meble. W tym samym roku stan zdrowia jej ojca uległ pogorszeniu – od dłuższego czasu zmagał się z kamicą nerkową, lecz nie miał pieniędzy na wizytę u specjalisty, a przebyty w czasie pandemii grypy hiszpanki wirus całkowicie pozbawił go sił.