W okresie V Republiki Mitterrand stopniowo wywindował się na pozycję lidera niekomunistycznej lewicy i, jako jeden z najzaciętszych oponentów nowego rządu, był jej (i komunistów) kandydatem na prezydenta w 1965, przegrywając dopiero w drugiej turze.
W okresie zamieszek w maju 1968 roku Mitterrand nawoływał do rezygnacji de Gaulle’a, rozpisania nowych wyborów i utworzeniu rządu tymczasowego. Jednakże po opadnięciu fali nastrojów i poparcia, udzielonemu gaullistom w wyborach parlamentarnych jego pozycja osłabła i w roku 1969 nie kandydował ponownie. Komuniści wystawili kandydaturę Jacques’a Duclosa, socjaliści Gastona Defferre’a, zaś radykalni socjaliści Michela Rocarda.
Po klęsce Defferre’a i przystąpieniu wielu zwolenników Rocarda wraz z nim samym i powstaniu pod kierownictwem Mitterranda nowej Partii Socjalistycznej, znowu górę wzięła tendencja zjednoczenia całej lewicy z nim jako kandydatem. Sondaże dawały mu duże szanse na wygraną.