Zastąpienie dotychczasowej metody komorowej metodą proktorowo-komorową zwiększało mechanizację procesu przygotowania liści, zwłaszcza dzięki zastosowaniu transportu pneumatycznego między etapami produkcji.
Według opracowania Andrzeja Synowca metoda proktorowo-komorowa pozwalała w zmodernizowanych fermentowniach zmniejszyć pracochłonność o 40–50% w porównaniu z ostatnim rokiem przed modernizacją. Ułatwiała też transport i składowanie tytoniu przez zmniejszenie ciężaru i objętości beli oraz pozwalała uzyskać bardziej jednolity surowiec o wyrównanej wilgotności.
Odnotowywano również trudności eksploatacyjne związane z wdrażaniem metody proktorowo-komorowej. Wskazywano m.in. na wahania wilgotności liści wychodzących z proktora, nierównomierne nakładanie warstwy liści na taśmę urządzenia oraz wahania temperatury i ciśnienia pary doprowadzanej do proktora. Zwracano także uwagę na zbyt dużą rozpiętość ciężaru formowanych belików.
W latach 1956–1960 pełną modernizację fermentowni, określaną jako proktoryzacja, przeprowadzono m.in. w Krasnymstawie, Augustowie, Jędrzejowie i Grudziądzu, a rozpoczęto ją także w Lublinie i Krakowie-Czyżynach.