Mimo problemów związanych z trwającym kulturkampfem 11 lipca 1872 roku został wikariuszem generalnym Generalnego Wikariatu Biskupstwa Wrocławskiego dla Śląska Austriackiego (komisariaty nyski i cieszyński). W związku z nowym stanowiskiem otrzymał tytuł prałata, przejął obowiązki dziekana cieszyńskiego i objął probostwo przy farze cieszyńskiej.
Najwyższe władze cywilne Cesarstwa Niemieckiego i Cesarstwa Austrii początkowo podeszły do objęcia przez niego tak wysokiego stanowiska niechętnie. Był bowiem wówczas postrzegany jako działacz narodowościowy zainteresowany przede wszystkim losem współrodaków i polskim komisariatem cieszyńskim. Szybko zmieniono na jego temat zdanie, gdy energicznie podjął się także załatwiania spraw niemieckich wiernych z Generalnego Wikariatu, a zamieszkujących komisariat nyski. Wysoko oceniali jego pracę administratora kościelnego w Austro-Węgrzech duchowni pruscy z diecezji wrocławskiej. Dzięki temu w 1879 roku wyróżniono go tytułem kanonika honorowego kapituły katedralnej wrocławskiej.