W drugim przęśle od strony Puław, w miejscu, do którego dochodził drewniany most, wykonano w kracie dźwigara otwór umożliwiający ruch kołowy.
W lecie 1940 roku Niemcy rozpoczęli odbudowę zniszczonego przęsła. Prace wykonywały firmy: Technisches Hauptamt Radom, Aussenstelle Radom, Bauleitung Puławy. W 1941 roku odbudowa mostu została zakończona, a tymczasowe drewniane przęsło − rozebrane. 25 lipca 1944 roku wojska 1 Frontu Białoruskiego Armii Czerwonej, w skład którego wchodziła 1 Warszawska Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, dotarły do środkowej Wisły. Tego dnia, kilka minut po godzinie 20., Niemcy zniszczyli most w Puławach.
Po przejściu powodzi wiosną 1945 roku saperzy radzieccy wznieśli tymczasowy drewniany most wysokowodny ok. 100 m w górę Wisły od zniszczonego Mostu im. Mościckiego. Zastąpił on zniszczony przez powódź tymczasowy drewniany most niskowodny w Nasiłowie. Po zakończeniu wojny drewniany most w Puławach używany był jako most objazdowy, aż do momentu, gdy w dniach 20−21 marca 1947 roku runął w wyniku silnej powodzi. 16 maja 1948 roku oddano do użytku publicznego most pontonowy, zbudowany przez batalion 2. warszawskiego pułku saperów i 41 batalion 14 dywizji piechoty. Kierownikiem tej budowy był por. Kazimierz Doręda.