W ciągu czterech lat pracy Żukowska przekazała kierownictwu podziemia setki cennych informacji i dokumentów, wśród których znajdowały się comiesięczne raporty gubernatora Fischera, nazwiska donosicieli, listy osób mających zostać aresztowane, informacje o rzeczywistej sytuacji na froncie wschodnim, a nawet tajne przemówienie Fischera do podwładnych. Druga z historii odnosi się do członków Kedywu OW AK. W marcu 1943 nadali oni na Poczcie Głównej dziewięć paczek zawierających bomby zegarowe, z których jedna była zaadresowana do Ludwiga Fischera. Jej wybuch spowodował śmierć jednego i ranienie innego funkcjonariusza urzędu.
Pałac został wysadzony przez Niemców po upadku powstania warszawskiego, 19 grudnia 1944. Zachowały się pozostałości elementów rzeźbiarskich tympanonu i akroterionu pałacu Brühla. Są one eksponowane przy Muzeum Ziemi PAN w Warszawie. Przetrwało także popiersie Bohdana Pniewskiego znajdujące się na elewacji pałacu – po zakończeniu II wojny światowej zostało ustawione w ogrodzie jego willi, a później na wewnętrznym dziedzińcu Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej.