Znajdujące się nad pyskiem nozdrza chroni specjalna zastawka zamykająca do nich drogę pożeranej zdobyczy. Połykane owady nie mogą wydostać się przez nos dzięki specjalnemu fałdowi, plica alata. Ponadto kość gnykowa strząsa je z języka do przełyku.
Połknięte mrówki czy termity trafiają do żołądka, budowanego u łuskowców przez dwie komory. Pierwsza z nich stanowi zbiornik na pokarm i nie uczestniczy jeszcze we właściwym trawieniu. Pokrywa ją nabłonek wielowarstwowy płaski rogowaciejący. Rogowacenie stanowi odpowiedź zwierzęcia na twardy, bogaty w chitynę pokarm. Kolejna, dalsza komora prowadzi już mechaniczną obróbkę pokarmu, wobec czego ma grube mięśniowe ściany ze zmarszczkami od środka. Żołądek wypełnia gleba z drobnymi kamyczkami. Może on mieścić 0,5 kg treści.
Charakterystyczną cechą łuskowców jest pokrywający ich ciało pancerz. Budują go łuski tworzone przez naskórek zwierzęcia. Wbrew powszechnym wyobrażeniom nie mają one jednak wiele wspólnego z również naskórkowego pochodzenia włosami, odpowiadają raczej paznokciom. Buduje je keratyna, co zwiększa zapotrzebowanie zwierzęcia na białko. Łuski z przodu ciała łuskowca są mniejsze niż te na tyle, u podstawy ogona. Koniec ogona może być pokryty łuskami bądź w pośrodkowym rzędzie kończą się one wcześniej, zależy to od gatunku zwierzęcia.