Drugie dzieło Bartłomieja opracowane w 1544 r. stanowią polskie wyrazy wpisane na marginesach, powstałego w 1488 r., słownika „Vocabularius breviloquus” autorstwa Jana Reuchlina. Liczba dopisanych tu polskich słów dwukrotnie przewyższa liczbę z poprzedniego słownika (ponad 11 tys. wyrazów). Wyrazy notowane przez leksykografa noszą znamiona dialektu północnopolskiego – zgodnie z pochodzeniem autora. Jedną z cech charakterystycznych tej pracy jest objaśnienie wielu terminów z zakresu gramatyki, które są najstarszymi zapisanymi określeniami gramatycznymi w języku polskim.
Posądzany przez ówczesnych o chełpliwość i dążenie do rozgłosu Bartłomiej napisał w powyższym inkunabule: W założeniu Bartłomieja obydwa słownika miały być przede wszystkim słownikami łacińsko-łacińskimi. Jedynie na marginesie lub wewnątrz wiersza dopisywał innym kolorem odpowiedniki polskieL A Jankowiak: Przypomnienie słowników Bartłomieja z Bydgoszczy, 2017, s. 113.. Dla przykładu w słowniku z roku 1532 na ok. 22 tysiące haseł tylko 20% ma polskie odpowiednikiL A Jankowiak: Przypomnienie słowników Bartłomieja z Bydgoszczy, 2017, s.115..