Inwentarz z 1870 wymienia świecznik i lampę wieczną (Ner tamid) wartości 200 talarów.
Budynek synagogi po II wojnie światowej Obecny wygląd bóżnicy jest wynikiem adaptacji przeprowadzonych w czasie II wojny światowej i po wojnie.
W czasie okupacji hitlerowskiej w synagodze był magazyn, a około 1942 prowizorycznie zaadaptowano na potrzeby kina. Salę modlitw przekształcono na salę widowiskową, a zbędne otwory okienne zabito deskami. W 1950 przeprowadzono prace remontowo-budowlane, zmieniając wygląd i strukturę synagogi. Całkowicie przeobrażono wówczas układ przestrzenny wnętrza, zamurowano niemal wszystkie z kilkunastu okien i jedno z wejść frontowych, przepruto trzy nowe otwory drzwi zewnętrznych, a do elewacji wschodniej dobudowano przybudówkę z kotłownią. Wewnątrz zlikwidowano empory, podzielono jednorodnie wnętrze synagogi na przedsionek, sanitariaty, na piętrze urządzono salę projekcyjną. Kino otrzymało nazwę „Robotnik”, a w latach 70. XX w. zmieniono na „Wisła”. Funkcję kina pełniło do 1988.