Ostatnią aktywność wybrzeża i wydm zbadano w terenie i porównano z poprzednią dokumentacją.
Wiercenie rozpoczęto na tarasie brzegowym ok. 2m nad poziomem morza. Podłoże skalne pod wyspą tworzy płaski grzbiet wapienny z górnego ordowiku. Rafy koralowe tworzą przeszkody na powierzchni, prawdopodobnie sprzyjając akumulacji osadów czwartorzędowych. Powierzchnia wapienia kończy się klifem na zachód i północ od wyspy, poza którym występują rozległe obszary pokryte czerwonawym piaskowcem jotnickim, dolerytem jotnickim i porfirem subjotnickim. Główną część materiału głazowego na wyspie stanowią prekambryjskie granity i gnejsy. Najłatwiej zidentyfikować czerwony granit typu rapakivi z Wysp Alandzkich i gnejs żyłkowany ze wschodniej części środkowej Szwecji. Typy skał są z reguły dość jednorodnie rozmieszczone na wyspie i dlatego nie stanowią użytecznych wskazówek dotyczących różnych ruchów lodu.
Odwierty w Hamnudden pokazują co najmniej dwie warstwy gliny zwałowej, najwyższa warstwa znajduje się ok. 25 m pod powierzchnią, ok. 2 m nad poziomem morza. Dolna glina zwałowa spoczywa na 2,5 m gliny lodowcowej około 65 m pod powierzchnią.