To powolne wypiętrzanie się lądu jest wskazane przez fakt, że pozostałości wczesnośredniowiecznych (1100-1200 n.e.) budynków w Säludden znajdują się zaledwie kilka metrów nad poziomem morza. Współczesna linia brzegowa cofa się i poszerza w różnych częściach wyspy.
Jednolita plaża kamienista pokrywa cały południowo-zachodni brzeg wyspy. Cofanie się wybrzeża jest najbardziej widoczne w Hamnudden na południowym zachodzie, gdzie w ciągu ostatnich 50 lat osiągnęło ono kilkadziesiąt metrów. Latarnia morska zbudowana w 1913 roku została podmyta przez morze i zawaliła się w 1983 roku. Południowo-wschodnie zakole linii brzegowej w Tärnudden uległo erozji o kilkadziesiąt metrów w ciągu ostatniego stulecia, co jest oczywiste po położeniu zrujnowanego fundamentu latarni morskiej z 1883 roku. Dominujące działanie wiatru i fal z południowego zachodu wygenerowało prądy przybrzeżne na północ i wschód od obszarów erodowanych. Odkładanie się piasku w Bredsand na północnym zachodzie zwiększyło rozmiar tej mierzei w ciągu ostatnich 50 lat, ale płaski brzeg również podlega krótkotrwałym wahaniom. Większość piasku gromadzi się na północno-zachodniej rafie poza Bredsand, gdzie grzbiet gliny blokuje transport piasku z południa.