Najwyższe obszary piasku plażowego sięgają nieco ponad 20 m n.p.m. Materiał jest żwirowatym piaskiem z około 10% drobnego kamienia, prawdopodobnie głównie redeponowanym z materiału odsłoniętego w klifach nadmorskich. Brak nagromadzonych otoczaków na powierzchni wskazuje, że grzbiety powstały jako podmorskie łachy. Skamieniałe ściany otoczaków znaleziono tylko w niektórych miejscach wzdłuż brzegów, na wysokości od 9 m do 2 m nad poziomem morza. Kierunek transportu materiału był głównie z południa, gdzie grzbiety plażowe docierały do wybrzeża klifowego i jego kontynuacji na wschód pod kątem od 90° do 45°. Kierunek tych grzbietów ujawnia, że pierwotna wyspa miała kształt trójkąta, zanim rozpoczęło się cofanie wybrzeża, prawdopodobnie sięgające kilku kilometrów na południe.
Ekstrapolacja skamieniałych poziomów plaży na Gotlandii wskazuje, że wyspa była nadal pokryta morzem podczas pierwszej transgresji litoryny ok. 5000 lat p.n.e. Obiekty archeologiczne na wyspie wskazują, że poziom morza znajdował się mniej niż 14 m nad obecnym poziomem morza w późnej epoce kamienia (ok. 2000 lat p.n.e.) i poniżej 10 m nad poziomem morza w epoce brązu około 1000 lat później. Od około 0 r. n.e. wypiętrzanie się lądu mogło mieć tę samą szybkość, co w czasach nowożytnych, ok. 0,25 m na 100 lat.