w „Robotniku” (1924–1932), „Skamandrze” (1925–1928), „Wiadomościach Literackich” (1926–1927), „Głosie Literackim” (1928–1930), „Gazecie Polskiej” (1929–1934), „Głosie Prawdy” (1929), „Płomyku” (1930–1935), „Kamenie” (1934–1937), „Okolicy Poetów”, „Lewarze” (1935–1936), „Lewym Torze” (1935), „Obliczu Dnia” (1936), „Sygnałach” (1938–1939).
W latach 1927–1929 był urzędnikiem Szpitala Miejskiego w Warszawie, w latach 1932–1939 prowadził w Warszawie czytelnię i wypożyczalnię książek „Literaria”. W 1932 został członkiem Związku Zawodowego Literatów Polskich (od 1949 Związku Literatów Polskich).
Po wybuchu II wojny światowej, w okresie od 1939–1941 przebywał we Lwowie, gdzie nawiązał współpracę m.in. z dziennikiem „Czerwony Sztandar”. Utwory poetyckie publikował też w lwowskim „Almanachu Literackim”, „Prawdzie Wileńskiej” i mińskim „Sztandarze Wolności”. Współpracował z Państwowym Wydawnictwem Mniejszości Narodowych ZSRR. 17 września 1940 został członkiem Związku Radzieckich Pisarzy UkrainyBohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 1, Warszawa 1998, s. 123.. W czerwcu 1941, po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej przedostał się przez Kijów i Ufę do Moskwy, gdzie współredagował „Nowe Widnokręgi”.