Granicę lasu wyznaczają zasięgi różnych gatunków drzew, zależnie od obszaru. Na Półwyspie Skandynawskim jest to głównie brzoza omszona Betula pubescens var. pumila, w europejskiej części Rosji głównie świerk syberyjski Picea obovata, a w azjatyckiej modrzew dahurski Larix gmelinii, z wyjątkiem Kamczatki, gdzie najdalej na północ sięga brzoza Ermana Betula ermanii. W Ameryce Północnej granicę drzew wyznacza zasięg świerka czarnego Picea mariana.
Poza polarną granicą lasu rozciąga się tundra, w górach – tundra górska, na półkuli południowej – tundra subantarktyczna. Polarna granica lasu nie ma jednoznacznego, liniowego przebiegu, lecz biegnie w paśmie lasotundry stanowiącej makromozaikę lasów i tundry. Drzewa ustępują szybciej roślinności nieleśnej na eksponowanych wzniesieniach i stokach, sięgając dalej w obniżeniach, ale tworząc coraz mniejsze, luźniejsze i niższe kompleksy. Podobnie na granicy kontynentalnej drzewa przenikają w formie mozaiki przestrzenie stepów w zależności od lokalnej zmienności w dostępie do wody (zob. lasostep). Niemniej czasem granica między strefą lasu a stepu jest wyraźna, co miało miejsce na Środkowym Zachodzie Stanów Zjednoczonych. Granica lasu może ulec modyfikacji pod wpływem człowieka.