Następnie surowiec jest kilkukrotnie płukany, aby usunąć pozostałości zasady i inne wypłukiwane składniki, po czym jest suszony i rozdrabniany (mielenie) do postaci proszku lub „chipsów” surowcowych. W odróżnieniu od E407 (ekstraktu), w wariantach półrafinowanych karagen pozostaje w tkankach glonu, a w produkcie końcowym pozostaje też m.in. celuloza.
Opisywane są także modyfikacje procesu prowadzące do uzyskania jakości spożywczej (np. tzw. processed Eucheuma seaweed): po obróbce alkalicznej i płukaniu materiał może być dodatkowo rozdrabniany i odbarwiany (bielenie), a następnie suszony w warunkach ograniczających wtórne zanieczyszczenie mikrobiologiczne. W razie potrzeby stosuje się dodatkowe zabiegi obniżające liczebność drobnoustrojów (np. krótką obróbkę parą lub przemywanie alkoholem z późniejszym odzyskiem rozpuszczalnika).
Bezpieczeństwo i wpływ na zdrowie Karagen spożywczy a poligeenan (karagen zdegradowany) Rozróżnia się karagen spożywczy (wysokocząsteczkowy) i tzw. (poligeenan) – materiał o znacznie mniejszej masie cząsteczkowej, otrzymywany w warunkach silniejszej degradacji (m.in. kwaśnej) i niewykorzystywany jako dodatek do żywności.