Podział wejścia na trzy portale ma swój odpowiednik w podziale wypełniającego łęk okna, a także w podziale znajdującej się na jego przedłużeniu trójperonowej hali, co z kolei odpowiada trzem towarzystwom kolejowym, które niegdyś korzystały z dworca: Taunusbahn, Preußische Staatsbahn oraz Hessische Ludwigsbahn. Centralna część fasady flankowana jest wieżyczkami. Klucz łęku zwieńczony jest rzeźbą przedstawiającą Atlasa niosącego kulę ziemską w towarzystwie alegorii pary i elektryczności. Figura o wysokości 6,3 m została odlana w brązie przez rzeźbiarza z Brunszwiku i miała podkreślać szczególne znaczenie dworca.
Na południe i północ od głównego westybulu znajdują się cztery boczne hale wejściowe. Dwie z nich, położone na skraju dworca, są neoklasycystyczne i posiadają wejścia od południa i północy. Na zachód od budynku wejściowego przylega do niego hala peronowa. Składa się ona z pięciu przeszklonych kratownicowo-łukowych naw o długości 186 m, przekrywających początkową część peronów. Trzy większe środkowe hale posiadają rozpiętość 50 m przy wysokości 28 m, dwie zewnętrzne są mniejsze, z rozpiętością po 31 m i wysokością 20 m. Na całej szerokości hali peronowej, równolegle do budynku wejściowego, znajduje się tzw. peron poprzeczny, stanowiący halę rozrządową – bezpośrednie dojście do 24 torów naziemnych.