Wszystkie placówki szkolne były centralnym instrumentem chrześcijańskiej edukacji.
Jednym z głównych inicjatorów drugiej fazy norweskiego pietyzmu był Hans Nielsen Hauge, chłopski syn z końca XVIII wieku, który twierdził, że każdy ma prawo głosić Ewangelię. Zgodnie z obowiązującym prawem norweskim było to ograniczone jedynie dla ordynowanych duchownych z Norwegii, który pełnili równocześnie funkcję urzędników państwowych. Dzięki wysiłkom Haugego powstała struktura norweskich autonomicznych organizacji kościelnych działających dla misji wewnętrznej i zagranicznej. Od lat 50. XIX wieku stanowią one silną zachętę do osobistego zaangażowania w wiarę i służbę dla kościoła i społeczeństwa.
Północne obszary kraju, zamieszkałe częściowo przez Lapończyków, pozostawały pod silnym wpływem nauczania szwedzkiego pastora Larsa L. Læstadiusa. Tamtejsza gałąź pietyzmu pozostawała bardziej ascetyczna i mniej antyklerykalna od swojego południowonorweskiego odpowiednika.