firma ta, zatrudniająca 200 osób, zajmowała się budową konstrukcji mostowych, dachowych oraz robotami kowalskimi. Pracował także jako inżynier w kilku innych prywatnych firmach (m.in. Biuro Palenisk Dymnych „Vesta” i Fabryka „Syrena”). W 1906 opuścił spółkę Miklaszewskiego i Muszyńskiego i podjął pracę w przedsiębiorstwie „Rudzki i Ska” (konstrukcje mostowe, kolejowe i budowlane w Królestwie Polskim i Rosji). W latach 1915–1918 przebywał wraz z biurami tej firmy w Piotrogrodzie.

W Zagłębiu Dąbrowskim Wróciwszy do Warszawy, wkrótce po odzyskaniu przez Polskę niepodległości otrzymał od ministra spraw wewnętrznych Stanisława Wojciechowskiego 18 lutego 1919 nominację na stanowisko rządowego komisarza pełnomocnego na powiat dąbrowsko-będziński.

Na terenie Zagłębia Dąbrowskiego działały wówczas Rady Delegatów Robotniczych. Pękosławski zarządził niezwłocznie akcję poszukiwania broni, ukrytej przez robotników i Czerwoną Gwardię. 12 marca Rady zarządziły strajk, doszło do dwudniowych krwawych starć z policją i wojsko, które rozbroiło Milicję Ludową. Zdelegalizowane zostało też wydawane w Zagłębiu pismo „Komunista”. Pękosławski 22 marca wydał oświadczenie sprzeciwiające się próbom ingerencji Rad Delegatów w administrację przedsiębiorstw Zagłębia.