Przeprowadziwszy się do Kielc Pękosławski zajął się organizacją nowo powołanego urzędu wojewódzkiego i odbudową województwa ze zniszczeń wojennych oraz sprawami zaopatrzenia i aprowizacji mieszkańców. W ciągu półtora roku po powierzeniu Pękosławskiemu stanowiska wojewody spośród blisko 82 tysięcy zniszczonych budynków odbudowano blisko 30 tysięcy, w tym 10 szkół. W listopadzie 1920 uzyskał finansowanie na budowę gmachu urzędu wojewódzkiego. Był w tym czasie krytykowany, m.in. w popierającej Piłsudskiego „Gazecie Kieleckiej”. m.in. za opóźnienie rozpoczęcia działalności Wojewódziej Komisji Oszczędnościowej i za „niechęć do instytucji nieurzędniczych”. Wychodząc naprzeciw tej krytyce Pękosławski zwiększył swą aktywność społeczną, m.in. wspólnie ze starostą powiatowym Joachimem Hemplem oraz prezydentem miasta Kielce Łukasiewiczem zainicjował działalność Towarzystwa Przyjaciół Szpitalika Dziecięcego im. Władysława Buszkowskiego, powołanego w celu utworzenia w Kielcach szpitala na 25 łóżek.