Budowa i działalność konwentu Budowę murowanego klasztoru rozpoczęto 21 lipca 1773 Już po czterech latach większość zabudowań znajdowała się w stanie surowym, natomiast refektarz, kuchnia i infirmeria były ukończone. Klasztor wzniesiono na planie czworoboku. Na parterze mieściły się pomieszczenia wspólnego użytku, m.in. kuchnia, refektarz, infirmeria i rozmównica, natomiast na piętrze znajdowały się cele zakonne.
Konwent płocki należał do większych klasztorów Prowincji Pruskiej Reformatów. Funkcjonowało w nim studium teologiczne dla kleryków zakonnych, a wspólnota liczyła zwykle ponad 20 zakonników, w większości kapłanów oraz kilku kleryków i braci zakonnych. Do głównych zadań reformatów należało prowadzenie misji ludowych i rekolekcji, działalność kaznodziejska oraz posługa w konfesjonale.
W grudniu 1806, podczas wojny francusko-pruskiej, klasztor został czasowo przeznaczony na szpital wojskowy. W okresie Księstwa Warszawskiego zakonnicy doświadczali licznych utrudnień ze strony władz. W 1811 w budynkach klasztornych zakwaterowano wojsko, które spowodowało znaczne zniszczenia, a w latach 1813–1816 mieściło się tam więzienie.