Klasztor wobec powstania styczniowego i kasata W latach poprzedzających powstanie styczniowe klasztor był jednym z ośrodków życia religijnego i patriotycznego w Płocku. Odprawiano w nim nabożeństwa w intencji ojczyzny oraz śpiewano pieśni religijne i patriotyczne. Z konwentem związany był m.in. o. Edward Abratowski, który w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 uczestniczył w organizacji ataku powstańców na kozackie koszary w Czarnym Dworze. Po aresztowaniu został skazany na katorgę na Syberii.
W ramach represji po powstaniu styczniowym klasztor został skasowany w nocy z 27 na 28 listopada 1864, a zakonników przewieziono do klasztoru etatowego we Włocławku. W opuszczonym klasztorze i kościele pozostawiono jedynie dwóch ojców, którzy przez kilka kolejnych lat pełnili obowiązki spowiedników i wikariuszy.
Kościół seminaryjny (1867-1973) Po kasacie klasztoru reformatów w 1864 zabudowania klasztorne zostały przeznaczone na potrzeby Seminarium Duchownego w Płocku. W 1867 władze rosyjskie nakazały przeniesienie kleryków z dotychczasowej siedziby w dawnym klasztorze benedyktynów do opuszczonych zabudowań poreformackich. Od tego czasu obiekt pozostaje związany z działalnością Seminarium Duchownego w Płocku;