Jednakże gdy władze są świadome zagrożenia, mogą zapobiec rewolucji (za pomocą reformy lub represji).
Wiele wczesnych studiów nad rewolucją skupiało się zazwyczaj na czterech klasycznych „Wielkich Rewolucjach”, postrzeganych jako sławne i niekontrowersyjne przykłady pasujące do wszystkich definicji rewolucji: wielka rewolucja (1688), rewolucja francuska (1789–1799), rosyjska rewolucja (1917) i chińska rewolucja (1927–1949). W międzyczasie naukowcy zaczęli analizować setki innych wydarzeń jako rewolucje. Różnice w definicjach i podejściach dały początek nowym definicjom i wyjaśnieniom.
Teorie drugiego pokolenia krytykowano za ograniczony zakres geograficzny oraz trudną weryfikację empiryczną. Zarzucono im także to, że wyjaśniały one tylko poszczególne rewolucje, a nie przyczyny rewolucji w innych społeczeństwach będących w podobnej sytuacji.