Wszystkie te starcia są znane pod łączną nazwą jako bitwa pod Celaya, była to największa konfrontacja wojskowa w Ameryce Łacińskiej do czasów wojny falklandzkiej w 1982 r. Obregón wyróżnił się w tej walce wprowadzeniem nowoczesnej artylerii polowej i karabinów maszynowych. Ponadto preferował on aktywny styl walki zamiast taktyki defensywnej, była to zasadnicza różnica w stosunku do europejskiej taktyki walki w okopach.
Kariera polityczna Obregón wrócił do działalności politycznej w 1920 r., mając nadzieję na objęcie urzędu prezydenta po Carranzy. Ten jednak na swojego następcę wybrał Ignacio Bonillasa. Obregón zdecydował się zawłaszczyć władzę siłą. Do jego oddziałów dołączyli ludzie generała Benjamina Hilla oraz nieliczne pozostałości po armii Emiliano Zapaty. Zamach udał się, a Carranza został usunięty z urzędu, a następnie zabity w czasie zastawionej na niego zasadzki w stanie Puebla. Przez sześć kolejnych miesięcy od 1 czerwca do 1 grudnia 1920 r. tymczasowym prezydentem był Adolfo de la Huerta. Po przeprowadzeniu wyborów większość głosów zdobył Obregón, który objął najwyższy urząd, a Huerta został sekretarzem skarbu w jego gabinecie.