Inwentarz sporządzony w 1735 roku wymieniał 83 domy oraz odnotowywał zniszczenia w miejscowej rezydencji przypisywane wojskom rosyjskim.
Reformy Andrzeja Zamoyskiego
W 1733 roku dobra bieżuńskie odziedziczył Andrzej Hieronim Zamoyski, późniejszy kanclerz wielki koronny. Okres jego rządów należał do najważniejszych etapów rozwoju Bieżunia w epoce przedrozbiorowej. Zamoyski traktował dobra bieżuńskie jako teren eksperymentów gospodarczych i społecznych, które następnie stały się jednym z najbardziej znanych przykładów reform magnackich w XVIII-wiecznej Rzeczypospolitej.
W 1760 roku rozpoczął w kluczu bieżuńskim reformę polegającą na zastępowaniu pańszczyzny stałym czynszem pieniężnym. Nie oznaczała ona zniesienia poddaństwa ani przekazania chłopom pełnej własności ziemi, lecz zwiększała ich swobodę gospodarowania i przewidywała możliwość dziedziczenia gospodarstw. W pierwszych latach reforma doprowadziła do zagospodarowania części opuszczonych gruntów oraz napływu nowych osadników.