Zbudowano jednak tylko jeden prototyp tego czołgu, który był testowany w Belgii, lecz nie został zamówionyChristopher F.Foss, Peter McKenzie: The Vickers tanks; Keepdate Publishing Ltd 1995, s. 77–79. Podobny kadłub, z wydłużonym przedziałem bojowym i płytą nad silnikiem umieszczoną pod większym skosem, ale ze zwykłym silnikiem, umieszczonym z tyłu, otrzymały jednak czołgi Mk E późnej produkcji (miały one wieżę po lewej stronie – czołgi tajlandzkie i bułgarskie lub po prawej – czołgi fińskie).
Użycie Polska Począwszy od 1925 roku poszukiwano nowoczesnego czołgu dla polskiej armii, który mógłby być produkowany w kraju i zastąpić przestarzałe czołgi Renault FT. Jednym z głównych wariantów branych pod uwagę w latach 1925–1928 były czołgi firmy Vickers, przy tym początkowo strona polska zainteresowana była czołgami średnimi Medium Mark II produkowanymi dla armii brytyjskiej, na których eksport firma nie uzyskała zgody władz. Rozważano następnie eksportowe czołgi średnie Vickers Mark C o masie 10,5 ton lub ich ulepszony model. Czołgi te jednak nie do końca spełniały polskie wymogi, a ich ujemną stroną była wysoka cena (ok. 430 000 zł). Pomimo podjęcia w 1927 roku uchwały Komitetu ds.