Według Taylora miały one głównie po cztery kondygnacje (łącznie z piwnicam), dachy kryte dachówką i skrzydłowe okna oraz przylegające do nich sklepy i obszerne magazyny.

7 czerwca 1692, podczas trzęsienia ziemi cała część wybrzeża, na której umiejscowiona była stolica Jamajki, osunęła się do Morza Karaibskiego, zabierając ze sobą prawie wszystkich obywateli miasta. Ludność miasta w dniu kataklizmu wynosiła 7 tys. osób. Nieliczni, którzy przetrwali kataklizm, opowiadali o ogromnej katastrofie i gigantycznej fali tsunami, która zalała całe miasto. W XIX wieku dotarto do podwodnego cmentarzyska u wybrzeży wyspy, na którym znaleziono tonę ludzkich kości. Było to miejsce spoczynku obywateli miasta, w tym także Henry’ego Morgana, słynnego bukaniera.

Stanowisko archeologiczne thumb|Port Royal aktualnie (linia kropkowana wyznacza zatopioną część miasta) Setki domów, magazynów, sklepów, tawern, a także zatopionych w porcie statków sprawiło, iż Port Royal stał się jednym z najbogatszych stanowisk archeologicznych na świecie. W 1959 roku nurkowie z amerykańskiego statku „Sea Diver” odkopali pod warstwą mułu nie tylko pozostałości domów, lecz także tysiące butelek wina, glinianych rur, świeczników, rusznic, cynkowych kubków, talerzy i łyżek.