Wykazuje dużą odporność na wysychanie – jego przedstawiciele mogą przetrwać 4-5 miesięcy bez wody (cofają ciało w głąb muszli, zamykając muszlę kilkoma przegrodami śluzowymi o różnym stopniu twardości; zagrzebują się w osady denne lub pod warstwę roślin zalegających odsłonięte dno; posiadają hemoglobinę, której ilość zwiększa się u osobników narażonych na wynurzenie, a która magazynuje znaczne ilości tlenu i stabilizuje pH krwi). Optimum termiczne to 20,5 °C. Jest przy tym jednak odporny na przemarzanie – zatoczki wtopione w lód po odtajaniu często w dalszym ciągu zachowują żywotność.
Oddychanie Głównym narządem oddechowym jest płuco, tworzone przez silnie unaczynioną jamę płaszcza. Brzeg płaszcza jest przekształcony w syfon oddechowy, który ślimak może wystawiać nad powierzchnię wody. Dodatkowo posiada nibyskrzele, położone z lewej strony ciała, na zewnątrz od otworu płucnego. Barwnikiem oddechowym jest rozpuszczona we krwi hemoglobina, nadająca ciału charakterystyczny kolor. Odżywianie Zdrapywacz. Odżywia się detrytusem, peryfitonem, zeskrobuje radulą obumarłe, zmacerowane fragmenty roślin wodnych, a także glony i żywe tkanki roślin wodnych. Najczęściej żeruje na rdestniacach (Potamogeton sp.), przęstce pospolitej (Hippuris vulgaris), okrężnicy bagiennej (Hottonia palustris), osoce aloesowatej.