Wrócił spod Moskwy z Zygmuntem III do Wilna w lipcu 1611 roku. Do sprawy powołania na cara królewicza Władysława wrócił jeszcze w grudniu 1611 roku podczas rozmów z poselstwem moskiewskim w Warszawie.
Po upadku sprawy moskiewskiej brał udział w sejmie 1613 roku, odżegnując się od układów Stanisława Żółkiewskiego z bojarami, dostosowując się do nowej sytuacji geopolitycznej. W 1613 roku został wyznaczony do Trybunału Skarbowego Wielkiego Księstwa LitewskiegoVolumina Legum, t. 3, Petersburg 1859, s. 120. Mimo to w latach 1613–1615 w dalszym ciągu kreował polską politykę wschodnią, prowadząc dalsze rozmowy dyplomatyczne z Moskwą, mające głównie na celu wymianę jeńców i zawarcie trwałego rozejmu. Przez cały rok 1616 pracował nad kwestią obronności Wielkiego Księstwa, a także nowych próbach zorganizowania wyprawy moskiewskiej pod wodzą królewicza Władysława.
Wyprawa ta rozpoczęła się latem 1617 roku, jednak już pod koniec roku królewicz odesłał Lwa na sejm, który odbył się w lutym 1618, gdzie jednak nie uzyskał spodziewanej pomocy wojskowej. W wyniku tych uchwał sejmowych nie śpieszył się z powrotem do obozu wojskowego pod Moskwą, gdzie pojawił się dopiero w październiku 1618 roku. W wyniku rozpoczętych rozmów zawarto tam rozejm tzw.