dywiliński, który nie rozstrzygał jednak tytułu carskiego.
W lutym 1619 roku powrócił na dwór w Warszawie. Na początku 1620 roku towarzyszył królowi w wyprawie na Litwę. Brał udział w sejmie 1620 roku, stawiając na porządku dziennym kwestię zagrożenia tureckiego. W sierpniu 1621 roku otrzymał od króla uniwersały zwołujące pospolite ruszenie szlachty litewskiej. Król pozostawił Lwu decyzję, które powiaty mają być skierowane przeciwko Moskwie, a które przeciwko Turcji. Od końca 1621 roku przebywał w Warszawie. Był zwolennikiem pokojowego rozstrzygnięcia rozpoczynającego się konfliktu ze Szwecją.
W lutym 1623 roku otrzymał nominację na wojewodę wileńskiego. Wyznaczony przez króla do pacyfikacji duchownych prawosławnych nie chcących podporządkować się unii brzeskiej, mimo iż był gorącym zwolennikiem unii, nie kwapił się z wykonaniem królewskich zaleceń. Brał udział w sejmie nadzwyczajnym 1624 i zwyczajnym 1625 roku. 25 lipca 1625 roku został mianowany hetmanem wielkim litewskim. Ze względu na zaawansowany wiek powierzył zastępstwo Aleksandrowi Gosiewskiemu, a w obozie pod Walmozją w Kurlandii dowództwa wojskowego synowi, Janowi Stanisławowi.