Ponieważ łacińskie słowniki nie podają końcówki ablatywu, podręczniki Latino sine flexione przedstawiały regułę wyboru końcówki na podstawie końcówki dopełniacza: +Końcówka dopełniaczaZmienić naWyraz łaciński w dopełniaczuWyraz w LsFaeahoraehoraioanniannousucornuscornuisemensismenseeiedieidie Ten sposób wyboru wyrazów dostarczył zaskakująco współcześnie wyglądającego słownictwa w większości przypadków:
lux -> luce, pax -> pace, lex -> lege, lectio -> lectione, canis -> cane,
czasami jednak dało to dziwne rezultaty:
ego (= ja) -> me, Venus -> Venere, tempus -> tempore. Czasami rzeczowniki w mianowniku były preferowane od rzeczowników w ablatywie np. nomen zamiast nomine, homo zamiast homine lub vir zamiast viro.
Liczba mnoga Tworzy się ją przez dodanie końcóki -s do rdzenia rzeczownika, na przykład leo (lew), leos (lwy).
Dopełniacz Tworzy się za pomocą słowa de na przykład patre (ojciec), de patre (ojca), matre (matka), de matre (matki).
Celownik Tworzy się za pomocą słowa ad na przykład patre (ojciec), ad patre (ojcu), matre (matka), ad matre (matce).
Przymiotnik Przymiotnik był tworzony w sposób analogiczny do rzeczownika z ablatywu l. poj. rodzaju męskiego lub nijakiego (są identyczne), przy czym końcówka -e była preferowana zamiast końcówki -i.