Przykłady:
novus -> novo, niger -> nigre, brevis -> breve, acer -> acre, aczkolwiek zdarza się, że podręcznik LsF używa przymiotnika także w ablatywie rodz. żeńskiego np. linguas moderna. Przymiotnik umieszcza się po rzeczowniku, na przykład lingua locale (język lokalny), scientias sociale (nauki społeczne), periodo historico (okres historyczny), bello civile americano (amerykańska wojna domowa).
Czasownik Koniugacja Czasowniki w formie osobowej tworzy się poprzez usunięcie końcówek fleksyjnych z rdzenia, na przykład amare (kochać), ama (kocha), dare (dać), da (daje), habere (mieć), habe (ma). Odmiana czasownika nie istnieje, używa się rdzenia we wszystkich osobach na przykład rosa habe odore (róża ma zapach).
Imiesłów bierny tworzy się przez dodanie końcówki -to: amato (kochany), dato (dany), habeto (posiadany). Uwaga na możliwe nieregularności: scribe (pisze), scripto (napisany); lege (czyta), lecto (przeczytany).
Imiesłów czynny tworzy się przez dodanie końcówki -nte: amante (kochający), dante (dający), habente (posiadający).
Imiesłów przysłówkowy teraźniejszy tworzy się poprzez dodanie końcówki -ndo: amando (= kochając), laudando (= chwaląc).