Sam Hoene-Wroński odrzucał taką interpretację mesjanizmu w Adresse aux nations civilisées (1848), a Mickiewiczowi zarzucał plagiat i kompromitację swoich idei.
Filozofia Hoene-Wrońskiego, pozostająca odrębną i uboczną postacią mesjanizmu, znajdowała jednak zwolenników aż do XX w., kiedy romantyczny mesjanizm był już tylko nurtem historycznym. Do współczesnych zwolenników mesjanizmu Wrońskiego należeli Paulin Chomicz, Czesław Jastrzębiec-Kozłowski i Jerzy Braun, którzy powołali w dwudziestoleciu międzywojennym Instytut Mesjaniczny. Poza Polską zwolennikami Hoene-Wrońskiego był m.in. Francis Warrain. Pisma Wrońskiego czytane też były przez Charles’a Baudelaire’a i cesarza Piotra II.
August Cieszkowski thumb|August Cieszkowski (Maksymilian Fajans) Filozofia Augusta Cieszkowskiego powstawała niezależnie od dwóch innych źródeł mesjanizmu – filozofii Hoene-Wrońskiego i kręgu towiańczyków. Z kolei sam Cieszkowski miał wpływ na innych mesjanistów, poprzez sformułowanie założeń filozofii czynu, a bezpośrednio na Zygmunta Krasińskiego, który uważał go za swojego mistrza i powiernika.