Proces ten należy odróżniać od tzw. wielkiej inkorporacji z 1916 roku, podczas której do Warszawy przyłączono znacznie większe obszary peryferyjne. Szmulowizna znajdowała się w granicach miasta już przed tym rozszerzeniem, co potwierdza również opis opublikowany w 1892 roku w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego.

Włączenie do miasta przyspieszyło rozwój zabudowy oraz stopniowe wprowadzanie miejskiej infrastruktury, choć proces pełnej urbanizacji trwał jeszcze przez następne dziesięciolecia.

Rozwój przemysłu na przełomie XIX i XX wieku Położenie w sąsiedztwie kolei oraz stosunkowo tanie grunty spowodowały, że Szmulowizna stała się jednym z ważniejszych prawobrzeżnych obszarów przemysłowych Warszawy.

Największym kompleksem przemysłowym powstałym w zachodniej części Szmulowizny był zespół przy ul. Ząbkowskiej, znany później jako Warszawska Wytwórnia Wódek „Koneser”. Kompleks rozwijano w ostatnich latach XIX wieku. Monumentalne ceglane budynki produkcyjne stały się jednym z najważniejszych przykładów warszawskiej architektury przemysłowej tego okresu.