Ci imigranci mieli zdominować administrację i armię nowej dynastii, przy czym strzegli oni zazdrośnie swojej odrębności, kultywując przyniesione z Północy zwyczaje i dialekt języka chińskiego.
thumb|upright=1.25|Rękopis z Altany Orchidei Wang Xizhi – kopia sporządzona przez (617-672) znajdująca się w Muzeum Pałacowym w Pekinie Pierwszym poważnym wyzwaniem dla nowego państwa była rebelia , kuzyna kanclerza Wang Dao, któremu w 322 udało się zdobyć Jiankang i przejąć faktyczną władzę w państwie. Kiedy jednak Wang Dun zaczął przymierzać się do objęcia cesarskiego tronu zwróciła się przeciwko niemu nawet jego własna rodzina i w 324 został ostatecznie pokonany. Była to pierwsza z wielu rebelii, które miały wstrząsać Wschodnią dynastią Jin, która poza tym stanowiła jednak zaskakująco długi okres stabilności i pomyślności, zwłaszcza jeśli porównać ją ze współczesnymi reżimami na Północy oraz późniejszymi Dynastiami Południowymi. Paradoksalnie, to słabość cesarzy, którzy polegali na wpływowych arystokratycznych rodach, nie sprawując rzeczywistej władzy, powodowała że „za każdym razem gdy ambitna jednostka sięgała po najwyższą władzę inni z zazdrości łączyli swe siły przeciwko niemu, skutecznie przywracając równowagę”.