mały|upright=1.2|Księstwa śląskie poza granicami odrodzonego Królestwa Polskiego (XIV w.) Kazimierz Wielki, następca Władysława Łokietka, po mediacjach węgierskich towarzyszących zjazdom wyszehradzkim, zrzekł się w 1339 r. pretensji do księstw śląskich zhołdowanych przez króla czeskiego. Wcześniej Jan Luksemburski zrezygnował z roszczeń do tronu polskiego, wywodzonych z krótkotrwałego panowania tam czeskich Przemyślidów w początku stulecia. W 1348 r. nowy król Karol Luksemburski wydał akty przynależności Śląska do związku państwowego Korony Czeskiej, co złączyło dalsze losy krainy z Królestwem Czeskim, a nie z odrodzonym Królestwem Polskim. Polska polityka zagraniczna skupiła się odtąd na staraniach o zdobycie Mazowsza i Rusi Halickiej.
Jako lennicy króla czeskiego książęta śląscy zachowali dziedziczne prawa oraz pozostali źródłem władzy prawodawczej, skarbowej i sądowniczej w swoich państewkach, sprawując rządy przy współudziale lokalnych elit. Zwierzchność czeska sprowadzała się głównie do spraw zagranicznych i wojskowych.