Wobec częstych zmian na tronie praskim oraz wydarzeń związanych z wojnami husyckimi, zwierzchność ta przez długi czas miała w praktyce charakter iluzoryczny, tym niemniej dała podstawy do stopniowej integracji politycznej Śląska jako kraju w ramach formalizującego się państwa Korony Królestwa Czeskiego.
Od schyłku XIV w. zawierano doraźne, ale obejmujące często znaczną część Śląska konfederacje, które dbały o bezpieczeństwo i stały się zalążkiem politycznej wspólnoty książąt i stanów z różnych księstw. Przełom nastąpił po 1469 r. za czeskiego panowania Macieja Korwina, a następnie Jagiellonów, kiedy Śląsk zaczął być zarządzany jako całość. Powstały trwałe instytucje ogólnośląskie w postaci sejmu stanowego, trybunału książęcego i urzędu generalnego starosty. Obok instytucji ogólnośląskich nadal działały lokalne organy władzy, jak sejmiki księstw, co stworzyło dwupoziomowy system prawny o szczeblu centralnym i lokalnym.