W drugiej połowie XV stulecia Śląsk, dawniej rozbity na niezależne księstwa, ukonstytuował się jako politycznie scalony i ustrojowo wyodrębniony kraj Korony Czeskiej, obok Czech, Moraw i Łużyc. Śląsk nie stał się jednolitym księstwem, ale pozostał gromadą księstw oraz państw stanowych zgrupowanych w system łączący regionalną jedność z lokalnymi partykularyzmami. Wspólne ramy zwierzchnictwa królewskiego i wspólna reprezentacja stanowa nie zniosły, a jedynie ograniczyły wewnętrzne odrębności prawne i społeczne poszczególnych księstw, które pozostały wyraźne mimo rozwoju ogólnośląskich urzędów i prawodawstwa.
Współrządy monarchy i stanów
Na początku XVI w. na Dolnym Śląsku istniało dziewięć księstw – brzeskie, głogowskie, legnickie, nyskie, oleśnickie, wrocławskie, świdnicko-jaworskie, ziębickie oraz żagańskie; natomiast na Górnym Śląsku cztery – cieszyńskie, karniowskie, opawskie i opolsko-raciborskie. Taki podział utrzymał się zasadniczo przez kolejne dwa stulecia, ulegając jedynie niewielkim zmianom. Obok księstw istniały również państwa stanowe, należące do wpływowych rodów szlacheckich.