Leon Albert Głowacki (ur. 22 kwietnia 1834 w majątku Żabcze pod Hrubieszowem, zm. 24 marca 1907 w Lublinie) – polski działacz niepodległościowy oraz nauczyciel.
Życiorys mały|Grób Leona Głowackiego na cmentarzu przy Lipowej w Lublinie Syn Antoniego (zm. 1856) i Apolonii z domu Trembińskiej (1811–1850). Był starszym o 13 lat bratem Aleksandra Głowackiego (ps. Bolesław Prus). Rodzice mieszkali w Żabczu, gdzie jego ojciec był prywatnym oficjalistą w majątku. Rodzina żyła skromnie. Gdy Leon miał kilkanaście lat, wyprowadził się do Szczebrzeszyna, gdzie zamieszkał u wuja, ks. Seweryna Trembińskiego, który zapewniał mu edukację. Po śmierci matki opiekę nad rodzeństwem całościowo objęła rodzina Apolonii.
Na początku lat 50. za namową wuja zatrudnił się jako kancelista w lubelskim urzędzie. Wykorzystując nieobecność wuja, porzucił posadę i wbrew woli rodziny, podjął studia filologiczne na Uniwersytecie w Kijowie. W 1860 otrzymał tam stopień kandydata. Tam w 1857 zawiązał Związek Trojnicki, konspiracyjną organizację studentów podobną do Filaretów, w którym działał m.in. z Wołodymyrem Antonowyczem. W 1861 przyjechał do Warszawy jako przedstawiciel młodzieży kijowskiej celem przywrócenia katedry języka polskiego w Kijowie.