Elastyczne reagowanie i MAD (1961-1972) McNamara zastąpił masowy odwet doktryną , zakładającą proporcjonalną odpowiedź na agresję. Równolegle sformalizował koncepcję assured destruction jako minimalny próg odstraszania. W praktyce arsenały obu stron wielokrotnie przekraczały ten próg, osiągając w szczytowym okresie ponad 30 tysięcy głowic po każdej stronie.
Kryzys kubański w październiku 1962 roku stanowił moment, w którym logika MAD została wystawiona na próbę. Obie strony stanęły na krawędzi wojny nuklearnej, po czym wycofały się, co część analityków interpretuje jako potwierdzenie działania odstraszania.
Traktat ABM i uznanie MAD (1972) Podpisanie Traktatu ABM w maju 1972 roku stanowiło formalne uznanie logiki MAD przez obie strony. Traktat ograniczał systemy obrony przeciwrakietowej do jednego stanowiska ze 100 wyrzutniami po każdej stronie, uniemożliwiając budowę obrony terytorialnej. Logika była następująca: jeśli żadna ze stron nie może się obronić przed odwetem, żadna nie zaatakuje pierwsza.