Narracja W powieści występują dwa rodzaje narracji – oprócz obiektywnej narracji typowej dla powieści dziewiętnastowiecznej, pojawia się także stylizacja narracji na język typowy dla opisywanej w książce epoki. Rolę obiektywnego narratora przejmuje wtedy osoba sprawiająca wrażenie należącej do świata, która opisuje i podziela wierzenia oraz sposób myślenia starożytnych Egipcjan. W tekst wplecione są także autentyczne pieśni, modlitwy i przysłowia z czasów starożytnych. Zabiegi te mają tworzyć atmosferę powieści, a połączenie ich z narracją obiektywną ma podkreślać kreacyjność utworu.
Analiza
Motywy
Religia W Faraonie Prus przeciwstawia egoistyczne modlitwy dorosłych prostej modlitwie dziecka. Prośby możnych i kapłanów wzajemnie się wykluczają, natomiast spontaniczna modlitwa małego Psujaka dociera do Boga, ponieważ wypływa z wdzięczności i nie wyrządza szkody innym. Magdalena Kreft określa przedstawiony w Faraonie model jako Prusowską „katechezę modlitwy”. Prawdziwa modlitwa nie służy zaspokojeniu egoistycznych pragnień, lecz otwiera człowieka na dobro, przemienia jego serce i przywraca harmonię światu.