W październiku 1952 został wyznaczony na pełniącego obowiązki dowódcy tej dywizji, jednak w październiku 1955, ze względu na ujawnioną przynależność do Armii Krajowej został przeniesiony na niższe stanowisko starszego wykładowcy Katedry Sztuki Operacyjnej i Taktyki Wyższych Związków Taktycznych w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie.
Od listopada 1956 do grudnia 1958 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta J. Woroszyłowa w Moskwie. Po powrocie do kraju został mianowany na zastępcę szefa sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego do spraw operacyjnych, a w 1960 został szefem sztabu tego okręgu. Funkcję tę sprawował przez 12 lat. We wrześniu 1961, uchwałą Rady Państwa PRL, został awansowany do stopnia generała brygady. Nominację odebrał w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa Aleksandra Zawadzkiego. Od 1968 funkcję szefa sztabu łączył ze stanowiskiem zastępcy dowódcy okręgu. W 1970 odbył kurs strategiczny przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta J. Woroszyłowa.